Geen marathon met een los botje
Eind november voelde ik tijdens het hardlopen een steek in mijn voet en deze was zo hevig dat ik mijn looprondje voortijdig moest beëindigen en naar huis strompelde. Je kon mensen achter hun veilige ramen horen denken ‘gezonde sport hoor, dat hardlopen’.
Op zich was een pijntje op dat moment geen probleem, veel hardlopers hebben dat wel eens. En nou niet zeggen dat dat niet zo is, onderzoek van de universiteit van Harderwijk heeft uitgewezen dat 57% van de hardlopers regelmatig last heeft van pijn of ander ongemak. Sterker nog, ik ken een hardloper die tijdens het hardlopen nergens last van heeft (behalve een grote mond dan) maar wandelend wel.
Omdat ik na een week rust nog steeds last van mijn voet had vermoedde ik dat het wel eens een tijdje niks hardlopen zou worden. En dat in een periode dat ik mij voor diverse leuke evenementen had opgegeven, zoals de Sylvestercross in Soest en de Florijnloop in Woudenberg. Daarnaast stonden er diverse andere zaken op de rol die ik altijd in combinatie doe met het hardlopen, zoals het bunkeren van kruidnoten, chocoladeletters, kerstbrood en oliebollen. Hiervoor kan je je inschrijving niet annuleren. Een dus deed ik mee met het Amersfoorts kampioenschap ‘kruidnoten en chocoladeletters eten’. Winnen deed ik niet, maar ik sloeg geen slecht figuur afgaande op de hoeveelheden die ik naar binnen wist te werken. Over figuur gesproken: na 5 weken niet hardlopen is mijn figuur iets ronder geworden en zitten enkele broeken duidelijk strakker.
‘Ga dan zwemmen of fietsen’ roept men goed bedoeld. Nou … dan weet men niet hoe het er in Amersfoort bij het zwemmen in het Sportfondsenbad aan toe gaat. Of ging, want ik ga al jaren niet meer zwemmen. En wel hierom: het is een RAMP, met hoofdletters. De korte kant ligt meestal vol met kakelende gasten. Wil je na een baantje keren dan moet je dat ruim een meter vóór de kant doen, want ze laten je er niet bij. Ik snap dat echt niet … als je zonodig in het water wilt bijkletsen doe dat dan toch lekker thuis in je eigen badkuip. De baan met de snelle zwemmers is ook geen optie omdat mijn zwemmen niet van een niveau is dat ik daarvoor voldoende rechten heb. Nogmaals, ik spreek over mijn ervaringen van een jaar of tien geleden. Wellicht is nu alles anders.
Fietsen dan? Prima idee, ware het niet dat ik een gruwelijke hekel heb aan fietsen in de regen. En geloof het of niet, in december heeft het elke dag wel geregend. Ik weet het, ik ben een ‘mooi-weer-fietser’. En ’s avonds na het eten in het donker fietsen (plus eventueel weer regen) heeft ook niet mijn voorkeur. Neuh, ik ben nog niet levensmoe.
Goed, toen de pijn na 3 weken rust nog niet over was, bezocht ik mijn fysiotherapeut die vrijwel direct aan een loszittend stukje bot dacht. Mensen tegen wie ik dat zeg reageren allemaal met ‘wow’ of ‘ooohhh wat erg’ en denken dan meteen aan een enorm loszittend stuk bot. Een second opinion bij de sportarts leverde als eventuele diagnose een loszittend stukje kraakbeen op. Een MRI zou duidelijkheid moeten geven. Nou … de MRI gaf inderdaad duidelijkheid: beter kan een loszittend stukje bot niet zichtbaar zijn.
Afijn, nu de oorzaak van de pijn in de voet gevonden lijkt is het zaak tot een oplossing te komen. Met een beetje pech duurt dat langer dan gehoopt, waarbij ik wel heel simpel ben wat betreft dat hopen. Ik hoopte op ‘2 januari het bot er uit, 9 januari weer hardlopen’ Ja ja, je kan tegen vreemde dingen hopen blijkt. Maar ja, de EO is ook groot geworden door te hopen.
Één ding mag duidelijk zijn: het lopen van de hele Marathon van Amersfoort ga ik niet halen (was ik ook zonder dat voetprobleem ook niet van plan, hoor). Toch ben ik op 10 juni van de partij. En desnoods bij de wheelers. Jullie zullen nog van mij horen ….