Een blauwe pil tegen een slap been
Iedere hardloper kent het gevoel: je hebt een tijdje geen zin om hard te lopen. Dit kan verschillende oorzaken hebben. Bijvoorbeeld gewoon loopmoe of drukke bezigheden, waarvan ‘werken’ de meest vervelende is. In het slechtste geval een blessure. Enige tijd geleden had ik ook last van ‘weinig zin om te lopen’, vanwege een vage hardloopblessure. Maar welke deskundige ik ook raadpleegde, of men wist geen oplossing, of de geadviseerde oefeningen werkten averechts.
Het probleem met het lopen is dat ik geen kracht in het linkerbeen heb. De eerste minuten gaan redelijk, maar daarna lijkt er een soort blokkade op te treden. En bij minuten moet je denken aan 2 minuten. Of het nu de enkel is, de knie, het bovenbeen, de heup of de (onder)rug, ‘ze’ weten het niet (ondanks hun jarenlange (para)medische studies). Ze zien het ook niet als ‘een op te lossen uitdaging’. Ik word er zo moe van. Wandelend heb ik nergens last van en wie zo leuk is om op te merken dat ik wellicht kan gaan nordic-walken schiet ik een spreekwoordelijke kogel door het hoofd.
Medische onderzoeken vinden altijd plaats zonder inspanning (wees eerlijk: hoe kan je al hardlopend onderzocht worden?). Dat men geen oplossing vindt is dus niet zo vreemd. Bij de kleinste loopinspanning -denk daarbij aan een beetje dribbelen- voel ik al duidelijk dat ik door het linkerbeen ga zakken. In ieder geval … dat er geen kracht meer aanwezig is. ‘Doe dan krachtoefeningen voor dat been’ zal een slimmerik opmerken. Zou kunnen, ware het niet dat dit niet de oorzaak van het probleem aanpakt. Los daarvan: mijn linkerbeen is nu al een stuk dikker dan het rechter. En het ziet er niet uit; nog even en mijn linkerbeen is twee keer zo dik als mijn rechter.
Als ik een broek nodig heb koop ik altijd twee verschillende maten, één met normale broekspijpen, de ander met extra wijde. Eenmaal thuis wordt van de twee broeken één gemaakt, dus met een brede linker broekspijp. Hierdoor heb ik in ieder geval niet het idee met een afgeknelde linkerbroekspijp rond te lopen.
Maar goed, verder met het loopprobleem. Een tijd geleden sprak ik mijn broer, fysiotherapeut van beroep. Hij kon ook niet zo snel een oplossing bedenken. Het enige dat hij kon uitbrengen: ‘Een slap been? Probeer eens Viagra …‘ Onder het motto je weet maar nooit en slechter dan dit kan het toch niet worden besloot ik mijn heil te zoeken bij deze blauwe pilletjes. Moeilijk is het niet om er aan te komen; wekelijks krijg ik wel enkele mailtjes met ‘speciale aanbiedingen’ (en niet alleen voor blauwe pillen).
Toen de pillen eenmaal waren geleverd kon ik met het experiment beginnen. Aangezien het in mijn ogen een groot loopprobleem is besloot ik maar meteen twee (2) pillen in te nemen. Nou …. van een slap linkerbeen had ik geen last meer. Maar om nou te zeggen dat het lopen goed ging … als ‘bijwerking’ had ik last van een vergroot lichaamsdeel waar je niet makkelijk mee kan hardlopen (ook geen gezicht in een strakke legging). Conclusie: experiment mislukt. Toch maar verstandig verder zoeken in de reguliere (sport)medische wereld. En voor de echte liefhebbers heb ik nog een doos blauwe pillen staan. Gratis af te halen.
Joost